Yağmurla ıslanmış bir şehir
sevinç ve heyecan iç içe
kaçanlar ve kovalayanlar
Sonra sen
sıcacık bir güneş gibi
heyecan ve tarifi zor hisler
Kısacık bir an da olsa
seni görmek
bana yeter
kısacık da olsa
tenini hissedebilmek
işte o bana yeter
Ama şimdi
tekrardan
özlem zamanı
bir sonraki karşılaşmaya kadar
Dün otobüsteydim. Avrupa yakasından Anadolu’ya geçmek için. Uyanalı daha 1 saat bile olmamıştı. Soğuk havada sıcak otobüse oturmuş, kulağımda Amy Winehouse, pencereden boğazı izliyorum. Birden fark ediyorum onun da benim gibi mahmur olduğunu.
Daha uyanmamış o da belli.. Boğazdaki vapurlar, havadaki martılar, arabalar, sokak lambaları bile daha uyanmamış.. Arkadaşıma söylüyorum bunu, “Kendini şehre yansıtmışsın sen, gayet de uyanık işte” deyip gülüyor. Hayır diyorum uyanmamış işte, hala mahmur..
Birden yağmur başlıyor. ahmak ıslatan ile sağanak arası ilginç bir şey. İşte diyorum, yüzünü yıkıyor. O da mahmur hala.. Yağmur uzun sürmüyor, yüz yıkama süresi kadar ancak..
Ve sonra, evet oluyor, uyanıyor işte. Etraf parlamaya, enerji dolmaya başlıyor. Martılar ayrı bir güzellikte uçuyor, vapurlar kendilerine geliyorlar, arabalar uyanıyor, sokak lambaları.. Hatta kediler.. İşte İstanbul şimdi uyandı diyorum..
Kendimi otobüsten, onun kollarına bırakıyorum mis gibi havasını içime çekerek..