İçeriğe geç →

Gün Doğmadan

Bir kere gün doğmadan çıktım yola
daha uyanmamıştı bir kişi bile
güzel rüyalarında sevdikleriyle
bir masal alemindeydi herkes

Bir kere gün doğmadan çıktım yola
boş sokaklarda sadece rüzgarın sesi
şehrin kollarına bıraktım kendimi
kokusunu içime çeke çeke gittim yollarından

Bir  kere gün doğmadan
sadece ben ve o vardı
bir de boğaz vardı ikimizin yanında
yorganıyla örtünmüş gibi

Ve gün doğdu sonunda
tam bulutların üzerinde giderken
burnumda iyot ve orman kokusu
yeni uyanan mahmur güzel gibi
ışıl ışıl baktı bana

Ve ben
tekrardan
aşık oldum ona

Kategori: Eskiz

Yorumlar

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir