Anomali..

Yahu, eskiden insanlar “Aaa bak normal değilmiş, cık cık cık..” diye anılmaktan korkardı. Anormal olmak bir hastalıktı. Normal olmayan, çoğula uymayan kişiler dışlanır, yaptıkları ayıplanırdı. Hatta bir durumun psikolojik rahatsızlık olup olmadığına bakmak için bile “o davranışın, çevresindekilerin çoğuluna uyan bir davranış olup olmadığı”na bakılıyor. Çünkü, sizin için anormal gibi gözüken bir şey, kişinin içinde yaşadığı toplum için normal kabul ediliyorsa, bu bir rahatsızlık değildir.

Ama şimdi çevreye bakıyorum da, “normal” olmak isteyen kimse yok! Herkes bir anormallik, bir değişiklik, bir “orjinallik” peşinde. Normal olanın kötü olduğu düşünülüyor. Sanki normal olunca yok olup gidecekmişiz gibi.

Garip değil mi şimdi? Ve bu son yılların (tamam, son 10-15 yılın) akımı diyebiliriz. Herkeste bir farklı olma çabası. Küçük adımlarla başlar, sonra köklü ve büyük farklılıklar.

Bazen düşünüyorum, farklı olmak adına çabalamalar aslında aynı olmaya mı sebep oluyor diye. Herkes farklı olmak adına Bodrum’a değil de Assos’a gitse mesela.. Farklı olan ne olacak burada? Herkes yine tek bir noktaya gidiyor oluyor. Ya da “Herkes Starbuck’s’a gidiyor, bundan sonra X’te kahve içeceğim” diyen ama herkesle beraber yine X’e giden kişinin farklılığı ne oluyor  ki?

“Anormal” olmak için “normal” olmaktan kaçınamayan ama anormal olmakla övüneneler ile “normal” olan ve anormal olmadığı için övünenlerin farklı olduğunu sanmıyorum. “Anormallik” de bir meziyet artık ..