Bana soracak olursanız her şey hakkında bilgi sahibi olmak iyi bir şey değil. Beyninizin 10 kapasitesi varsa 1 müzik, 1 resim, 1 siyaset, 1 tarih.. bilmek sizi bir yere getirmez. Muhabbetler sırasında söyleyecek bir şey olmasından öteye gidemezsiniz. Bunun yerine 7 siyaset olsa mesela, siyasi tarih ya da bir olayın siyasi açıdan incelenmesi için insanlar size gelir, çünkü uzmansınızdır.

Bizde adettir, herkesin her şeyle ilgili fikri, bilgisi vardır, mutlaka konuşur. Ama genelde boş konuşur çünkü gerekli bilgiye sahip değildir.

Belki bir konuda uzmanlaşınca ve diğer taraflar zayıf kalınca “Aaa nasıl olur da bunu bilmezsin, hiç mi okumuyorsun?” diyebilirler. Ama bırakın da alanında uzmanlaşmış bir veteriner de 3. yy Batı Avrupa tarihini bilmeyiversin, kedinizi kurtaracağına size yemek tarifi vermesin mesela..

Aklıma gelen en güzel örnek tabletler. Android her şeyi yapıyor, her ihtiyacınızı karşılıyor, piyasada birçok tableti var, mutlaka bir yerde işinizi görür. Ama konu iPad’se iş uzmanlığa geçiyor. Geliştiricilerinin, tasarımcılarının tek işi o bir tablet olduğundan size mükemmeli verirler. En mükemmel kılıfı onlar yaparlar.

Bu arada, genel kültürü iyi olduğundan mı yoksa alanının en iyiylerinden olduğundan mı Google eleman alır?

Paylaş

Daha önce de iş ararken kullanmıştım ama o zaman ciddi ciddi iş aramadığımdan çok ilgilenmemiştim. Ama bu sefer iş acil olunca bu sitelerin hiçbir işe yaramadığını görebildim.

Öncelikle ilanı veren firmalar eleman bulmak için değil reklam yapmak için oradalar sanki. Verdikleri ilanı yıllık veriyorlar ve tek istekleri aramalarda gözükmek. Bu arada “günün birinde lazım olabilir” diye bir çok CV de ellerine geçiyor. Ama hiçbirine geri dönüş de yapmıyorlar çünkü eleman “aramıyorlar”.

Peki iş arayan biri masumca siteye girdiğinde ne oluyor? Sözde(!) binlerce ilan. Sanki istemediği kadar fırsat sunulmuş gibi. Oysa hiçbir şey yok ortada. Bir sürü ilana başvurursun ve beklersin cevap versinler diye. Firmasının duruşunu önemseyen birleri en çok size bir otomatik mesaj gönderirler başvurunuz ulaştı diye..

Kurunun yanında yaş da yanmasın

Geri dönüş olmuyor mu, küçük bir ihtimal de olsa oluyor, 1 yıl sonra! Çünkü yeni bir elemana o zaman ihtiyaç duyuyorlar ve eldeki birikmiş başvurulara göz atıyorlar. Ama siz iyi ihtimalle zaten iş bulmuş oluyorsunuz. Ve iki taraf için de sistem bir işe yaramamış oluyor..

Buna uymayan, ihtiyacı olunca ilan veren, size geri dönüş yapan firma yok mu? Var tabii, ama o kadar az ki, çok şanslı olmanız lazım.

Sonuç olarak iş arıyorsanız kariyer sitelerini boşverin, sosyal ağlara yüklenin, Facebook’tan çevresi sayesinde iş bulanların oranına çok şaşıracaksınız.

Paylaş

Dışarıda yağmur yağıyor ve siz mahzun bir ifadeyle camdan dışarı bakıyorsunuz. Yağmurun damlaları ufak seslerle cama vururken siz O’nu düşünüyorsunuz.

Başınızı koltuğun üstündeki kolunuza yaslamışsınız. Camın önünden siyah şemsiyeli pardösülü kadınlar geçiyor. Arkada eski bir radyo, tüm cızırtısıyla bir şarkı çalıyor.

Ve siz, O’nu düşünüyorsunuz..

Elimizde bir adet avcı var. Kendisi sakar. Aynı zamanda iyi niyetli, ne zaman tavşanı öldürme şansı olsa gözlerine bakıp acıyıp bırakıyor. Başka kimseye zarar verdiği de görülmemiştir. Aslında zararsız, sevimli, aile babası karakterine sahip. Ama eline silahı verip “kötü karakter” olarak gösterildi bize.

Şimdi de sıra tavşanda. Kendisi avcı tarafından öldürülmeye çalışılan zavallı bir tavşandır. Aynı zamanda yüzsüzdür, “kötü çocuk”tur. Kimseye, hiçbir şeye acımaz, her türlü zararı verir. Havuç bağımlılığı vardır. Havalıdır, mahallenin sert çocuğudur.

Peki sonuç? Şöyle bir etrafımıza bakalım.. “Eğlenilecek erkek/kadın evlenilecek erkek/kadın” ayrımını nasıl yapıyorsunuz? Ya da kızların her zaman “kötü çocuk”lardan hoşlanmasını, sonra da “Hiç mutlu olamayacak mıyım?” diye sızlanmasını…

Bize tüm çocukluğumuz boyunca “Kötü çocuklar her zaman kazanır; iyi çocuk olur ve pasif kalırsanız her zaman kaybedersiniz” mesajı verildi. Erkekler “kötü çocuk” olmaya çalıştı, kadınlar “kötü çocuk”un peşinden koştu. Sonra soruyoruz, neden herkes mutsuz?

Bu güzel kampanyaların arasında bir tanesi ise düne damgasını vurdu. Onur Air’ın yaptığı Facebook kampanyası, daha ilk saniyesinde tepki çekti. Facebook’ta sayfasını beğenen her kişi için 0,5 TL yardım yapacaklarını açıklayarak “daha fazla kişinin sayfasını beğenmesini” istedi.

Böyle bir durumu fırsata çevirmeye çalışarak bir çok kişinin tepkisini çekmesi, sosyal medya stratejisi açısından değerlendirilebilir ama bu sefer dikkat çekmek istediğim farklı bir şey.

“Topluluk yönetimi”, sadece iki sosyal medya hesabını kontrol edip arada gerekli postların eklenmesi olarak görülmeye başladı. Ama aslında nasıl büyük bir güç ve dolayısıyla sorumluluğu olduğu göz ardı ediliyor. Ve bu kampanyanın ardından yapılan açıklama da “kesinlikle yapılmaması gerekenler” listesinin en başındaki maddeyi vurguluyor.

Topluluk her zaman haklıdır!

Karşılaştıkları büyük tepkiden sonra yukarıdaki görselde yer alan postu kaldırdılar ve bir açıklama eklediler. “Böyle bir çıkar hesabına girmemeliydik, haklısınız, özür dileriz” gibi bir açıklama beklerken takipçilerini “anlamamakla” suçlayan bir “trip” yazısı koydular.

Çok açık bir şey var. İsterse marka sonuna kadar haklı olsun, isterse müşteri/takipçi/kullanıcı anlamadan ve saldırır şekilde konuşuyor olsun, “Müşteri her zaman haklıdır”. Karşındaki kişinin haksız olduğunu “Anlamamışsın” “Sağ duyu sahibi değilsin” gibi ithamlarla anlatamazsın, anlatmamalısın.

Karşındaki topluluk ne derse desin, isterse “sizin açınızdan” haksız da görünse bu şekilde davranılmamalı. Çünkü o topluluğun seninle olmasını istiyorsun, sana maddi/manevi bir şeyler katmasını istiyorsun. Karşındakine bu kadar kötü davranırsan en yakının bile olsa yanında durmaya devam etmez…